×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

true

ویژه های خبری

true
    امروز  پنج شنبه - ۲۳ آذر - ۱۳۹۶  
it is true
true
true
تندیس فداکاری

رضا عباسی اقدم طی یادداشتی به مناسبت درگذشت دهقان فداکار در پایگاه خبری مهرصبا نوشت:

♦از لحظه اول فوت دهقان فداکار، دست بر قلم بردم تا چند سطری بنویسم اما دستم و حسم یاری نکرد تا مرثیه و سوگواره ای برایش بنویسم. توفیق اجباری شد که لای انبوه تسلیت ها گم نشوم!! چرا که بلافاصله سیل تسلیت ها سرازیر شد. فقط کم مانده بود هر کس یک سلفی دو نفره خود با دهقان فداکار را هم ضمیمه کند! نوشته ای که اندیشه ای یا پیامی یا پیشنهادی یا خلاقیتی در آن باشد، یا موجب و موجد حرکت ارزشمندی گردد، شایسته است و لازم اما معنا و هدف صرف بیان چند کلمه تسلیت قابل هضم نبود!
♦ازبرعلی حاجوی را فقط یکبار از نزدیک دیدم و همکلامش شدم. سادگی و صفای روستا و کلام صادقانه اش رنگ غرور نداشت، همین. اینکه او از قِبَل آن یک حرکت فی البداهه چه استفاده ای کرد و چه مزایایی دریافت کرد، جای بحث نیست، گاهی یک قدم و یک ریال و یک حرف از هزاران فرسخ و صدها کتاب و ساعت ها سخنرانی، ارزشی فراتر پیدا می کند:
خانمان سوز بود آتش آهی، گاهی/ ناله ای می شکند، پشت سپاهی گاهی
گر مقدر بشود، سِلک سلاطین پوید / سالک بی خبر خفته به راهی گاهی
هستی ام سوختی از یک نظر، ای اختر عشق/ آتش افروز شود، برق نگاهی گاهی

♦ خداداد عزیزی بازیکن خوبی بود و بازیهای بسیار تأثیرگذاری برای تیم ملی و باشگاه هایش کرد، اما فقط با یک گل تا ابد پرچمش بالاست. بقول بعضی ها نان همان یک گل را می خورد! خب چه ایرادی دارد؟ حقش است. آن یک گل برای ایرانی ها به اندازه یک قهرمانی جام جهانی ارزش داشت. دهقان فداکار هیچ رزومه آنچنانی ندارد اما با یک حرکت خاص نامش در اذهان جاودانه شد. حقش هم هست، جامعه ما یک تیپ و یک کاراکتر اینچنینی نداشت. دهقان فداکار تا ابد پرچمش بالا خواهد بود.
♦انسانهای زیادی زندگی خود را فدای انقلاب اسلامی کردند و تا همیشه برای ما عزیز هستند. ایرانیان زیادی جانشان را فدای دفاع مقدس کردند و تا ابد مدیون آنان هستیم. اما نه تنها میانه بلکه کشور ما یک نماد و سمبل ویژه برای “فداکاری” لازم داشت که آن را تاریخ در قالب یک اتفاق و یک تصمیم آنی برایمان هدیه آورد؛ داستان یک روستایی ساده که بدون حضور دوربین ها و رسانه ها و بدون توقع در برابر یک رخداد ناگهانی، یک تصمیم ناگهانی گرفت، یک تصمیم واقعا “کبرا”
♦محل خاکسپاری دهقان فداکار در پارک لاله در کنار ساختمان شورای شهر است، جنب جاده بین المللی تهران-اروپا؛ این انتخاب آنهم در شهر ما تعجب آور بود. یک تصمیم شوک آور از نوع سورپرایز قابل تحسین؛ یک مکان بسیار خاص از نظر جغرافیایی که می تواند هم برای دهقان فداکار یک ماندگاری مردمی باشد و هم می تواند برای میانه تبدیل شود به یک فرصت عالی توریستی-تبلیغی. هر رهگذر ایرانی و خارجی طبیعتاً هنگام گذر از میانه یادی از او می کند و لحظه ای توقف و نامی از میانه. اما . . . اما . . . اما تصمیم عوض شد!
♦از سیزدهم آبان ماه ۱۳۴۰ لحظه رخداد فداکاری، زمان زیادی گذشته است. نمی دانم آن روزها مرام و انصاف و فداکاری و همنوع دوستی و وظیفه و وجدان چه تعریفی داشت. دهقان عزیز تو رفتی تا بخوابی، اما بارها نالیدی از اینکه این کلمات این روزها جور دیگری معنا و تأویل می شود. آسوده نخواب چون ممکن است ما امروزی ها، دل و قدم و حرف هایمان گاه کلمه “فداکاری” را گم کنند. هر روز صبح فانوست را در شهر ما بچرخان تا سوسوی فداکاری، دلهای شهرمان را روشن نگاه دارد. آسوده نخواب، دهقان، آسوده نخواب؛ چرا که ما گاهی خوابمان می برد!! خداوندا؛ جسم دهقان فداکار را به تو سپردیم؛ تو، روحش را به ما بسپار.
♦و در آخر، یک پیشنهاد: هر سال به مناسبت های مختلف جوایز و تندیس های متعددی با موضوعات مختلف اهدا می شود. جا دارد برنامه ای تدارک ببینیم تحت عنوان: “تندیس فداکاری” با نماد “فانوس”. بدین شکل که همه ساله در روز ۱۳ آبان (زمان رخداد فداکاری) مراسمی برگزار شده و به یک فرد یا گروهی که در طی سال در زمینه لفظ “فداکاری” اقدام و حرکت برجسته ای انجا داده، تندیس فداکاری اهدا نماییم. این تندیس دقیقاً باید شکل یک “فانوس” باشد. امیدوارم مسئولین شهری و استانی جهت تحقّق این پیشنهاد همت نمایند؛ میانه میزبان دائمی مراسم کشوری جشن سالانه اهدای تندیس فداکاری./

true
true
false
true

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


false
طراحی سایت
طراحی سایتسئوفروش ویلا و اجاره ویلاسرویس و تعمیر کولر گازیاجاره ویلافروش ویلا