امروز سه شنبه, 16 آذر 1395 - Tue 12 06 2016




چرا نباید بر اساس چهره دربارۀ افراد قضاوت کرد؟

بر مبنای کلیشه های رایج تصور می شود که می توان واقعیت را از چهرۀ آدم ها خواند، اما تحقیقات جدید عکس این موضوع را نشان می دهد. بر اساس این تحقیقات، درحالی که عملاً هیچ شاهدی نداریم بر اینکه چهره ها نشان دهندۀ شخصیت افراد باشند و نیز علی رغم ناتوانی مان در خواندن چهره ها، در رفتار روزمره مان بر اساس همین باور عمل می کنیم و باز هم با دیدن چهرۀ افراد، خیلی زود دربارۀ آن ها قضاوت می کنیم.

«حقیقت در چهره‌ اش نوشته شده بود، چشم‌ ها دریچه‌ ای هستند به روح آدمی»؛ بر مبنای اینجور کلیشه‌ ها شاید تصور کنیم می‌ توان واقعیت را از چهرۀ آدم‌ ها خواند، گویی چهره‌ ها کتاب‌هایی گشوده هستند. اما باید گفت درواقع مهارت چهره‌ خوانی چیزی شبیه رقص یا سرودن شعر اعترافی است که معمولاً افراد دربارۀ توانایی خود در آن، غلو می‌ کنند.

اغلبِ ما بدون داشتن نشانه‌ هایی از موقعیت و شرایط نمی‌ توانیم بین حالت‌های خاص چهره تفکیک کنیم. شرکت‌ کنندگان در تحقیقی نتوانستند در زمان محدود تشخیص دهند که آیا چهره‌ هایی که در تعدادی عکس به آن‌ ها نشان داده شده بود، حاکی از درد بودند یا لذت جنسی[۱]. در تحقیقی دیگر، فیلم صامت مردی نمایش داده شد که در بعضی قسمت‌ها درد می‌ کشید و در بعضی دیگر تظاهر به درد کشیدن می‌ کرد. تماشاگران نتوانستند بگویند که کجا درد واقعی بود و کجا تظاهر به درد [۲]. اما یک رایانه در ۸۵ درصد مواقع درست تشخیص داد. به‌ علاوه، رایانه‌ها در تفکیک اینکه آیا فرد از روی نا امیدی لبخند می‌ زد یا واقعاً از سر شادی نیز بهتر از انسان‌ها عمل کردند [۳].

ما انسان‌ها با وجود ناتوانی‌ مان در خواندن حالات چهره‌ ها باز هم با دیدن چهرۀ افراد خیلی زود دربارۀ آن‌ها همه جور نتیجه‌ گیری می‌کنیم. ما چه‌بسا باور یونانیان باستان به چهره‌ شناسی را مسخره کنیم؛ دانشی که شخصیت افراد را بر مبنای ویژگی‌ های چهرۀ آن‌ ها تعیین می‌ کرد. اما خود در رفتار روزمره‌ مان نا خواسته بر اساس همین باور عمل می‌ کنیم. بر اساس تحقیقات جدید، درحالی‌ که عملاً هیچ شاهدی نداریم بر اینکه چهره‌ ها نشان‌ دهندۀ شخصیت افراد باشند، عملکرد ما خلاف این باور است. چنان‌ که گویی حالات خاصی در چهره‌ ها را نشانگر ویژگی‌ های معینی می‌شماریم [۴]. مثلاً افراد با چهره‌ های به‌ اصطلاح «زنانه» را قابل‌ اعتمادتر می‌ دانیم یا آن‌ هایی را که ابروهایشان پایین‌ تر است، آدم‌ هایی چیره و با نفوذ می‌ پنداریم [۵]. در بررسی دیگری از افراد خواسته شد با نگاه‌ کردن به چهره‌ ای نا آشنا در عرض تنها دویست میلی‌ ثانیه بگویند که آیا می‌ شود به آن فرد اعتماد کرد یا نه. درعین‌ حال حتی وقتی هم به آن‌ ها اجازه دادند مدت طولانی‌ تری به چهرۀ مزبور نگاه کنند، عموماً نظرشان تغییری نکرد [۶].

چنین قضاوت‌هایی می‌ تواند در تضاد با منطق باشد. در یک بازی [آزمایشی]، افراد روی بازیکنی که چهره قابل اعتمادتری داشت، بیشتر سرمایه گذاری کردند تا کسی که فاقد چنین چهره‌ ای بود. این اتفاق حتی در وضعیتی که هر دو بازیکن شهرت یکسانی داشتند نیز تکرار شد [۷]. بر اساس تحقیقی دیگر، اعضای هیئت‌ منصفه برای محکوم‌ کردن فردی با قیافۀ غیرقابل‌ اعتماد به مدارک کمتری نیاز داشتند [۸]. یافته‌ های یک پژوهشگر دربارۀ مناقشه فلسطین و اسرائیل نیز چنین نتیجه‌ ای داشت: اگر پیشنهاد صلح فلسطین‌ را سیاست‌ مداری دارای «چهرۀ کودکانه»، چشم‌ های درشت و لب‌های گوشتالو مطرح می‌ کرد، مخاطبان یهودی‌ اسرائیلی احتمالا بهتر آن را می‌ پذیرفتند [۹].

این مسئله ما را به یک تناقض می‌ رساند. از یک سو، چهرۀ یک فرد احتمالاً سرشت او را آشکار نمی‌ کند و از سوی دیگر براساس تحقیقات، احتمالاً ویژگی‌ های چهره‌ ایِ خاصی واقعاً بر آیندۀ افراد تأثیر می‌گذارند [۱۰]. در میان فارغ‌ التحصیلان کالج جنگ ارتش ایالات متحده افرادی که حالت چهرۀ غالب و مسلطی دارند، نسبت به هم‌ قطارانشان بیشتر ژنرال می‌ شوند [۱۱]. افراد با چهره‌ های لایق و کارآمد نیز احتمال بیشتری دارد که مدیرعامل شرکت‌ های موفق شوند [۱۲]. این واقعاً معنادار است. شاید بتوان گفت وقتی با افراد به گونه‌ ای رفتار می‌ کنیم که گویی چهرۀ آن‌ ها پرده از شخصیتشان برمی‌ دارد، درواقع باعث می‌ شویم آن‌ ها همان کسی شوند که ما می‌ پنداریم هستند.

منابع:

[۱] Hughes and Nicholson, “Sex Differences in the Assessment of Pain Versus Sexual Pleasure Facial Expressions” (Journal of Social, Evolutionary, and Cultural Psychology, Dec. 2008)

[۲] Bartlett et al., “Automatic Decoding of Facial Movements Reveals Deceptive Pain Expressions” (Current Biology, March 2014)

[۳] Hoque et al., “Exploring Temporal Patterns in Classifying Frustrated and Delighted Smiles” (IEEE Transactions on Affective Computing, July–Sept. 2012)

[۴] Todorov et al., “Social Attributions From Faces” (Annual Review of Psychology, 2015)

[۵] Oosterhof and Todorov, “The Functional Basis of Face Evaluation” (Proceedings of the National Academy of Sciences, Aug. 2008)

[۶] Todorov et al., “Evaluating Faces on Trustworthiness After Minimal Time Exposure” (Social Cognition, Dec. 2009)

[۷] Rezlescu et al., “Unfakeable Facial Configurations Affect Strategic Choices in Trust Games With or Without Information About Past Behavior” (plos One, March 2012)

[۸] Porter et al., “Dangerous Decisions” (Psychology, Crime & Law, May 2010)

[۹] Maoz, “The Face of the Enemy” (Political Communication, July 2012)

[۱۰] Olivola et al., “Social Attributions From Faces Bias Human Choices” (Trends in Cognitive Sciences, Nov. 2014)

[۱۱] Mazur and Mueller, “Channel Modeling: From West Point Cadet to General” (Public Administration Review, March–April 1996)

[۱۲] Graham et al., “A Corporate Beauty Contest” (Management Science, forthcoming)

از: نائومی شارپ - Atlantic

ترجمۀ: مهدیه توکل

منبع: ترجمان علوم انسانی،

 

ارتباط با مدیر سایت:

نام و نام خانوادگی:

   پست الکترونیک:

     متن:

تماس با ما

863991
امروز
دیروز
ماه جاری
بازدید کل
5198
4073
28993
863991
امروز: سه شنبه، 16 آذر 1395


    شایان ذکر است پایگاه اطلاع رسانی مهرصبا در ویرایش و تلخیص مطالب مندرج مختار است.مدیریت

تمامی اخبار و مطالب و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است.

© حقوق این سایت متعلق به مهرصبا میباشد و هرگونه کپی برداری بدون ذکر منبع پیگرد قانونی دارد.

  

ورود یا عضویت

ورود

عضویت

ثبت نام کاربر
یا انصراف
مجوز استفاده از قالب خبري ناب نيوز براي اين دامنه داده نشده , براي اطلاعات بيشتر درباره مجوز استفاده از اين قالب به سايت خليلان رسانه مراجعه کنيد .