اخبار میانه| مهرصبا

به گزارش پایگاه خبری مهرصبا مرجع اخبار شهرستان میانه،حجت الاسلام و المســلمین مظفری میانجی نماینده حضرات آیات عظام شبیری زنجانی و دوستی زنجانی و مرحوم علوی گرگانی در یادداشتی به مناسبت فرا رسیدن عید سعید غدیر خم نوشت:

سندیت واقعه عظیم غدیر خم ۱۱۰ تن صحابی و ۸۴ تن تابعی و ۳۶۰ تن از علما و محدثان اهل سنت حدیث ولایت را در کتب خود آورده اند و گروهی از آنان به صحت سند اعتراف کرده و حدیث را صحیح السند عنوان کرده اند به طوری که حدیث به حد تواتر رسیده است.

جناب طبری در کتاب تاریخ خود قضیه واقعی و تاریخی به بزرگی غدیر خم را درج نکرده ولی تعصب اغماض کرده که در کتاب خود تاریخ غدیر را ذکر نکرده تا روزی که می شنود یکی از علمای بغداد حضور حضرت امیر را در منطقه غدیر خم حاشا کرده که علی علیه‌السلام آنجا حضور نداشته است در حالی که آن شخص ابی بکر بن ابی داوود بود که گفته علی علیه‌السلام در آن روز در یمن بوده به این علت که باز سه تن از علمای اهل سنت آوردند که ابوبکر بن ابی داوود صاحب سنن ابی داوود و متهم به بغض به علی بن ابی طالب بوده است. طبری هم بعد از اینکه این مساله را می شنود ناراحت می شود علی رغم اینکه در تاریخ خود نیاورده کتاب مستقلی به نام الولایه می نویسد.

طبری ضمن اینکه کتاب مستقلی می نویسد صحه می گذارد بر وقوع غدیر خم و احادیث غدیر را طی دو جلد ذکر کرده است. بی شک همه بر این مطلب صحه گذاشتند که حضرت رسول در منطقه غدیر خم حجاج که بیش از صدهزار نفر بودند به امر الهی دستور توقف دادند و حضرت علی را به عنوان ولی به مردم معرفی نمودند.

علت مخالفت و فراموش کردن و ترک موضع گیری حضرت علی چیست؟ بهتر است جوابی از خود حضرت علی بدهیم، امام علی در خطبه ۱۶۲ نهج البلاغه می فرمایند پس بدان خود سرانه خلافت را عهده دار شدند و ما را به حساب نیاوردند و خودخواهی کردند و گروهی از سر بخل به کرسی خلافت چسبیدند و گروهی سخاوتمندانه از آن چشم پوشیدند داور خدا و روز جزا و روز بازگشت است.

اما آنچه که در نهایت علی علیه السلام را به ترک موضع گیری در برابر حاکمیت جدید واداشت احتمال ارتداد و طغیان در میان قبایل جزیره العرب بود. حضرت نمی توانست با مسامحه کاری از کنار خطر بزرگی که اسلام را تهدید می کرد بگذرد و برای رفع آن همکاری‌ با نظام حاکم نداشت چرا که مایل نبود از ناحیه وی خدشه ای به اسلام وارد آید کما اینکه بعد از رحلت حضرت رسول اکرم عده ای نقاط مختلف جزیزه العرب ادعای نبوت کردند.

ما شیعیان کما اینکه دیگران که منصف هستند مانند مفردات راغب وِلایت را به کسر واو به معنی نصرت و وَلایت به فتح واو به معنی حکومت و تصرف حکومتی معنا کرده اند‌. و بسیاری هم وِلایت و وَلایت را به یک معنا گرفته اند که صاحب اختیار بودن و تصرف کردن و حکومت کردن است .

همچنین است پس از تکلیف حضرت رسول (ص) آن حجاج پس از آنکه پیامبر از منبر پایین آمد یکی پس از دیگری می آمدند و می گفتند السلام علیک یا امیرالمومنین . از جمله آنها ابوبکر و عمر بود که کتابهای روایی و تاریخی برادران اهل سنت آنرا نقل کرده اند ، اینچنین سلام نمودند : السلام علیک یا امیرالمومنین ! بخّ بخّ لک یا ابن ابی طالب اصبحت مولای و مولی کلّ مومن و مومنه ؛ یعنی خوشا باد تو را ای فرزند ابوطالب تو از هم اکنون مولای من و تمام مومنین بوده و خواهی بود . و یا این جمله ی جناب ابوبکر که می گفت : اقیلونی فلست بخیرکم و علیّ فیکم یعنی مرا رها کنید و از من دست بر دارید و با وجود علی (ع) در میان شما من سزاوار این مقام نیستم .

و این نقل را هم مفسرین اهل سنت در تفاسیر خود آورده اند مانند تفسیر القرطبی و آلوسی و رازی و بحر المحیط و هم کتاب های روایی و تاریخی همانند شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید و طبقات الکبری ابن سعد و تاریخ طبری . که همه ی اینها دلالت بر مقام ولایت و صاحب اختیار بودن دارد .

کما اینکه خود امیرالمومنین علی علیه السلام نیز در خطبه ی ۳ نهج البلاغه به این موضوع اشاره کرده و جریانات آن را بیان می کنند . حاصل آن اینکه آنحضرت خلافت را حق خود می دانست ، اما حرکت دین و اصل اسلام عزیز و اتحاد و یکپارچکی و وحدت مسلمانان را برتر می دانست و همین امر سبب چشم پوشی حضرت شد . و الا دلایل بسیار زیاد است حتی در منابع اهل سنت که دلالت دارد بر اینکه خلیفه ی بلافصل رسول اکرم (ص) امیرالمومنین علی (ع) است .