اخبار میانه| مهرصبا

به گزارش پایگاه خبری مهرصبا مرجع اخبار شهرستان میانه، امین عبدی یکی از کارشناسان مسائل سیاسی سپاه میانه با صدور یادداشتی نوشت: «وحدت» را می‌توان یکی از مهم‌ترین اصول و ارکان نظام اسلامی دانست که مؤیدات فراوانی برای اهمیت آن در متون دینی و کلام بزرگان برشمرده اند.

اسلام به اصل وحدت و اتحاد از دیدگاه اجتماعی آن نگریسته و بر اهمیت آن میان انسان‌ها، مسلمانان و ادیان الهی تأکید کرده است. یکپارچگی در سایه وحدت عقیده، محکم‌ترین نوع اتحاد است که قرآن بر آن تأکید کرده است. قرآن، بر اساس همین وحدت عقیده، مؤمنان را برادران یکدیگر خوانده است: «اِنَّمَا المُؤمِنوُنَ اِخوَه» (حجرات/۱۰). این پیوند برادری در میان مسلمانان مدینه آنچنان مستحکم بود که تا مدتی پس از عقد اخوت، آنان از یکدیگر ارث می‌بردند تا اینکه با نزول آیه ۷۵ سوره مبارکه انفال؛ «وَ اُولوُ الاَرحَامِ بَعضُهُم اَولَی بِبَعضٍ» این حکم نسخ شد.

قرآن مجید از تفرقه، اختلاف و دو دستگی به کرانه گودال آتش جنگ یاد کرده که وحدت،‌ اتحاد و همبستگی خطر فرو افتادن در چنین گودالی را برطرف می‌سازد. خداوند در قرآن اتحاد را یکی از نعمات الهی برمی‌شمرد؛ «وَاعتَصِمُوا بِحَبلِ اللهِ جَمِیعاً وَ لا تَفَرَّقوُا وَ اذکُرُوا نِعمَهَ اللهِ عَلَیکُم» (آل‌عمران/ ۱۰۳).

علامه طباطبایی(ره) در ذیل تفسیر این آیه چنین اظهار داشته است: شاید وجه اینکه «اعتصام به حبل‌الله و متفرق نشدن» نعمت خدا خوانده شده -«وَ اذکُروُا نِعمَهَ اللهِ عَلَیکُم»-  اشاره به این معنا باشد که ‌اگر شما را به اعتصام و عدم تفرقه می‌خوانیم، بی‌دلیل نیست. دلیل اینکه شما را به آن دعوت کرده‌ایم همین است که به چشم خود ثمرات اتحاد و اجتماع، تلخی عداوت و حلاوت محبت و الفت و برادری را چشیدید و در اثر تفرقه در لبه پرتگاه آتش رفتید و در اثر اتحاد و الفت از آتش نجات یافتید.

در این میان، جامعه اسلامی در عین حالی که همواره به وحدت توصیه شده، در معرض واگرایی و تشتت قرار داشته است. وجود شکاف‌های اجتماعی و اختلافات مختلف موجب چندگانگی‌ها و رشد دسته‌جات مختلف شده که گاه به تنش و درگیری در جامعه انجامیده و قدرت ملی و وحدت ملی را با نقص و ضعف روبه رو کرده است.

هرچند بخشی از این واگرایی‌ها در ذات جامعه بشری و وجود اختلافات و تنوع در حوزه شناخت، نگرش، عواطف و احساسات ریشه دارد؛ اما بخشی دیگر محصول منفعت‌طلبی‌ها، زیاده‌خواهی‌ها و حب و بغض‌ها است.

مروری بر تاریخ انقلاب اسلامی این حقیقت را آشکار می‌کند که موتور محرکه انقلاب و نظام اسلامی در جاده  پیشرفت و توسعه کشور و دفاع از انقلاب اسلامی انقلابیون بوده‌اند.

روحیه انقلابی‌گری را باید رمز تحول و دال مرکزی گفتمان پیشرفت کشور دانست. این روحیه به مثابه گفتمانی فراگیر باید در همه نخبگان کشور و نیروهای مؤثر و کارآمد در امور کشور وجود داشته باشد. شواهد نشان می‌دهد که در طول چهار دهه گذشته نیز تمسک به این روحیه رمز موفقیت و پیشرفت نظام اسلامی بوده است.

 به فرموده رهبر معظم انقلاب اسلامی؛ «بعد از رحلت امام، ما هر جا انقلابی عمل کردیم، پیش رفتیم و هر جا از انقلابی‌گری و حرکت جهادی غفلت کردیم، عقب ماندیم و ناکام شدیم؛ این یک واقعیتی است. بنده در این سال‌ها خودم مسئول بودم؛ اگر تقصیری در این مطلب باشد، متوجّه این حقیر هم هست؛ هر جا انقلابی بودیم، جهادی حرکت کردیم، بر روی آن ریل حرکت کردیم، پیش رفتیم؛ هر جا کوتاهی کردیم و غفلت کردیم، عقب ماندیم. می‌توانیم برسیم به شرط اینکه انقلابی حرکت کنیم و انقلابی پیش برویم.» (۱۴/۳/۱۳۹۵(

کشور امروز در حوزه‌های مختلف اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی با مشکلات عدیده‌ای روبه‌رو است. مشکلاتی چون؛ جنگ ترکیبی هوشمند،فشار و تحریم های اقتصادی، فساد اقتصادی، رانت‌خواری، گرانی و تورم، بیکاری، افزایش سن ازدواج، اعتیاد، فقر و محرومیت، تهاجم فرهنگی، جنگ رسانه ای، شیوع بی‌بندوباری، پدیدآمدن نوعی اشرافیت دولتی و شکل‌گیری طبقه نوکیسه‌ها با دست‌اندازی به بیت‌المال و… معضلاتی نیستند که با تفرق نیروهای انقلابی امکان مرتفع کردن آنها وجود داشته باشد. به واقع، باید اذعان داشت که حل مشکلات موجود تنها با وحدت همه‌جانبه نیروهای انقلاب ممکن خواهد بود و این یکی از ضروریاتی است که وحدت نیروهای انقلاب را اولویت و فوریت بخشیده است. نمونه‌های تاریخی چهار دهه از عمر پر برکت انقلاب اسلامی، به ویژه در مقاطع حساس دهه ۱۳۶۰ به خوبی حکایت از آن دارد که تنها در صورت وحدت همه‌جانبه نیروهای انقلابی، امکان حل و رفع مشکلات کشور وجود خواهد داشت.

به فرموده رهبر حکیم انقلاب اسلامی؛ «علاج مشکلات این کشور – چه مشکلاتی که امروز داریم، چه مشکلاتی که بعدها خواهیم داشت، چه مشکلاتی که هر کشوری و هر ملّتی دارد؛ بالاخره هیچ کشوری که بدون مشکل نیست- و حلّ این مشکلات، در گرو جوشیدن اراده و استقامت از درون ملّت است؛ از درون ملّت بایستی اراده، استقامت، عزم راسخ، ایستادگی بجوشد؛ چشم‌ها، باز؛ روحیه‌ها با توکّل به خدا و اعتمادبه‌نفس، قوی.» (۱۲/۸/۱۳۹۵) و این همان شاخصه‌های روحیه انقلابی است.

حیات و استمرار هر نظام سیاسی، به کارآمدی آن نظام بستگی دارد. سطح کارآمدی هر نظام سیاسی، به میزان توانایی آن نظام در پاسخگویی به نیازهای کشور و مردم و حل مشکلات آن برمی‌گردد. نظام کارآمد، از اعتماد عمومی، رضایت مردم و سرمایه اجتماعی لازم برای بقا و ادامه حیات برخوردار خواهد بود؛ لذا یکی دیگر از مسائل مهم کشور افزایش توان قوای سه‌گانه و نظام سیاسی در انجام وظایف و کارکردهای قانون تعریف شده است که در مجموع کارآمدی نظام جمهوری اسلامی را ارتقا خواهد بخشید. واقعیت آن است که کارآمدسازی نظام به دست کسانی ممکن خواهد بود که اعتقاد و التزام کامل به آرمان‌های انقلاب داشته و حاضر باشند با همه توان و بدون چشمداشت به منافع شخصی- جناحی و بهره‌برداری مادی به خدمت به جامعه بیاندیشند.

مسئله پیشرفت و توسعه کشور را می‌توان یکی از مهم‌ترین اولویت‌های کشور دانست؛ چرا که جهت تمامی تلاش‌های کشور را تعیین می‌کند. همه فعالیت‌ها و تلاش‌ها در عرصه‌های مختلف، باید بتوانند گرهی از مشکلات مردم بگشایند و یک گام کشور را به اهداف طرح‌ریزی شده نزدیک‌تر کنند، وگرنه اقدامی خلاف میثاق ملی و مصالح کشور خواهد بود. اما سوق دادن تمامی جهت‌گیری‌های کشور به سوی پیشرفت کشور و تجمیع همه توان‌ها و انرژی‌ها برای تعالی جامعه نیازمند پیش‌فرض‌ها و الزاماتی است که بدون آنها چنین رسالت عظیمی به ثمر نخواهد رسید. یکی از مهم‌ترین این پیش‌فرض‌ها، وحدت و همدلی نیروهای انقلابی است.

جمهوری اسلامی ایران در طول حیات پربرکت خود هر روز در معرض تهدیدات بیگانگان و دشمنان اسلام و انقلاب قرار داشته است. موضوع تهدیدات از هر سه نوع سخت، نیمه‌سخت، نرم برای ملت ما موضوع جدیدی نیست! چرا که انقلاب اسلامی از همان ابتدای شکل‌گیری در تضاد با منافع استکبار جهانی بود؛ لذا تلاش‌ها برای براندازی و سرنگونی این نظام مقدس آغاز شد.

در این میان عوامل متعددی چون نصرت الهی، هوشیاری رهبری، ملت ایران و نهادها و مسئولان ذی‌ربط، توان دفاعی جمهوری اسلامی، توانمندی‌های جمهوری اسلامی مانع از آن شد که این تهدیدات ثمری برای دشمن داشته باشد. اما بی‌شک رکن اساسی این قدرت در وحدت همه توده‌های ملت و انسان‌های مؤمن و انقلابی است که پای دفاع از کشور در برابر بیگانگان ایستاده‌اند. به یقین وجود چندپارگی و تشتت و صف‌آرایی نزد جریان انقلابی، موجب تضعیف قدرت ملی خواهد شد.