- ۲۱ بهمن ۱۴۰۳ ساعت 10:48
- اخبار استان , اخبار میانه , گزارش
- کد خبر 147429
- 4140 بازدید
- بدون نظر
- ایمیل
true
true
true
true
true
true
true
سایز متن /
🖨 نسخه چاپی
true
دختر نوجوانی که از پارچههای دور ریز مادر برای عروسکش لباس میدوخت فکر نمی کرد بازی روزگار گره در زندگیاش بیندازد و زمانی که از همهجا ناامید شد خدا به رویش لبخند زده و بگوید جبران میکنم.حالا او واسطه خدا برای روزی رساندن به ۲۵ بانوی سرپرست خانوار است.
به گزارش پایگاه خبری مهرصبا مرجع اخبار شهرستان میانه، معصومه درخشان، به اندازه تک تک آدم های روی زمین قصه زندگی وجود دارد که هیچکدام شبیه همدیگر نیست.برای شنیدن قصه زندگی یکی از همین آدم ها به شهرستان سردرود می روم.در کوی مسجد سردرود دو پسر نوجوان با هم حرف می زنند.آقا پسرها شما خانم امیری رامی شناسید؟ یکی از آنها با بی میلی و اخم کردن شانه هایش را بالا می اندازد نه نمی شناسم. انگار بدموقع مزاحم حرف زدنش شده بودم.آن یکی پسر نوجوان با دست به اول کوچه اشاره می کند”خانم خیلی جلوتر آمدی آن ساختمان بلند با شیشه های سکوریت را می بینی بغل آن ساختمان کارگاه خانم امیری است.” راه آمده را برمی گردم همین که زنگ کارگاه را می زنم خانم ساناز امیری مدیر کارگاه تولیدی پوشاک به استقبالم می آید.
بعد از سلام و احوالپرسی دوستانه می پرسم اول کجا برویم و او با لبخند می گوید”این کارگاه تولیدی شامل یک سالن برشکاری،سالن دوخت و دوز و سالن اتوکشی و بسته بندی است.”به سالن برشکاری می رویم، اینجا روی میزبزرگ برشکاری طاقه های خوشرنگ پارچه روی هم پهن شده اند. دستی به طاقه های چهاررنگ مخملین آبی، زرد، قرمز و سبز می کشد”فقط خدا می داند برای اینکه طاقه های پارچه به روی این میز برسند چقدر سختی دیدم، زحمت کشیدم، چقدر جان کندم. حالا خدارو شکر روسفید هستم”.
درس حرفه و فن مرا خیاط کرد
نگاهش را در نگاهم گره می زند و می پرسد مادر شما هم از آن چرخ خیاطی مشکی داشت؟ بله هنوز هم داریم.ادامه می دهد” مادر منم از آن چرخ خیاطی سیاه داشت و کمی خیاطی بلد بود.پیش مادر می نشستم و به بریدن پارچه و دوختن آن با چرخ نگاه می کردم. کم کم توانستم با پارچه هایی که مادر دور می انداخت برای عروسکم لباس بدوزم. برای او یادگرفتن ریزه کاری های خیاطی جذاب و شیرین بود به طوری که در سن نوجوانی برای مادربزرگش یک پیراهن دوخت که تحسین همگان را در پی داشت.با اینکه جزو دانش آموزان ممتاز مدرسه بود دنبال علاقه اش رفت و در دبیرستان رشته خیاطی را انتخاب کرد.“آن موقع درس حرفه و فن داشتیم این درس علاقه مرا به خیاطی خیلی بیشتر کرد.مدرسه ما فقط یک چرخ خیاطی سیاه داشت و دانش آموزان مجبور بودند به نوبت تکالیف خیاطی را انجام دهند ولی من با همان چرخ سیاه مادرم لباس هایی که خانم معلم گفته بود را می دوختم و از این کار لذت می بردم”.ورود به سن ۱۵ سالگی و مقطع دبیرستان سرآغاز زندگی جدیدی برای او بود” در روستای ما ( کردکندی بستان آباد) دخترها زود ازدواج می کردند من هم در سن ۱۵ سالگی با هزاران امید و آرزو پای سفره عقد نشستم و به پسر جوانی بله گفتم. دوران نامزدی ما سه سال طول کشید.درسم را ادامه دادم و بعد از گرفتن دیپلم زندگی مشترک را در تبربز آغاز کردیم.
۹۰ هزار تومان؛ اولین دستمزد
یک سال بعد با اینکه برای پسرم باردار بودم در کلاس خیاطی پیشرفته شرکت کردم بعد از آن همسرم یک چرخ گلدوزی خرید.خرید چرخ باعث شد آموزش گلدوزی را یاد بگیرم تا از تمام ظرفیت چرخ جدیدم استفاده کنم.همزمان که حرف هایش را ادامه می دهد از روی الگو پارچه ها را برش می زند” پسرم یک ساله شده بود برای بار دوم باردار شدم و این بار خدا یک دختر به من هدیه داد. من مهارت و تخصص خیاطی داشتم ولی هنوز کارگاه نداشتم به کارگاه های تولیدی زیادی رفتم یک کارگاه خیاطی پیدا کرده و مشغول کار شدم. با اینکه سری دوزی کار نکرده بودم ولی به سرعت یاد گرفتم و کارم را خوب انجام دادم صاحب کارم ۹۰ هزار تومان به من حقوق داد به اندازه همان مبلغی که به بقیه کارکنانش میداد.چند ماهی آنجا کار کردم. نگهداری از بچهها همراه با کار کردن در بیرون سخت بود مجبور شدم کار کردن در بیرون را تعطیل کنم.دوستم خانم همدانی گفت برای اینکه هم بتوانی کار کنی هم به بچه ها برسی می توانی بروی و از کارگاه آقای سوداگر پارچه برش زده بیاوری و در خانه کار کنی.
پارچه نخر، هیچی نمی دوزم
پیش آقای سوداگر رفتم در کارگاه او ساق پا و کمربند پشمی از پشم شتر می دوختند. او قبول کرد من کار را بیاورم در خانه بدوزم.کار آنها فصلی بود و در زمستان کار می کرد. بقیه ماه ها ببکار بودم این بار همسرم پیشنهاد جدیدی مطرح کرد و گفت” تو که تخصص خیاطی داری بیا برای خودمان کار کنیم. تو بدوز من بازاریابی کرده و می فروشم” .با توجه به روحیه ای که همسرم داشت می دانستم از عهده بازاریابی و فروش برنمی آید. پیشنهادش را قبول نکردم ولی او هی اصرار کرد.سال ۱۳۹۰ یا ۹۱ بود با پول آن زمان به مبلغ ۱۶ میلیون تومان به صورت قسطی و با دادن چک،چند طاقه پارچه خرید.پارچه ها برای دوخت شلوار زنانه بود من شلوار دوختم ولی او نتوانست بفروشد. روزها پشت سر هم می گذشتند و موعد چک ها می رسید. اولین و دومین چک برگشت خورد. طلبکارها دم در میآمدند و ما را تهدید میکردند به آنها التماس می کردم چند روزی مهلت بدهند. مجبور بودیم هر طوری شده پول پارچهها را بدهیم از همه قرض گرفتیم یک و نیم سال طول کشید و من شبانه روزی کار کردم تا توانستم پول چک ها را که از دوست و آشنا قرض کرده بودیم تسویه کنیم. به شوهرم گفتم پارچه نخر من دیگر چیزی نمی دوزم.
روزهای تلخ زندگی
او گوشش به حرف های من بدهکار نبود هی پارچه میخرید و فقط برای من بدهی بالا میآورد. هر چقدر می گفتم پارچه نخر وقتی نمی توانی این همه شلوار را بفروشی چرا دوباره پارچه می خری. فقط می گفت بدوز بدوز.شوهرم به این کار عادت کرده بود سری بعد خواست با دوستش کار فروش موبایل را شروع کند. مقداری لوازم خانگی و طلای قسطی خرید و به صورت نقد فروخت تا با پول آن موبایل خرید و فروش کند. پول های نقد را به حساب دوستش واریز کرد و دوست نارفیقش پول ها را براشت و رفت و دوباره من ماندم و ۱۲ میلیون تومان بدهی جدید که باید دوباره صبح تا شب کار می کردم و این بدهی را تسویه می کردم.بدهی های شوهرم زندگی را برای من و بچه هایم تلخ کرده بود.هر روز بدهی جدید برای کاری که نکرده بودم یا جنسی که نخریده بودم ولی باید آنها را صاف می کردم.طلبکارها در خانه آمده و به من توهین و ناسزا کرده و می گفتند باید بدهی های شوهرت را بدهی و الا شکایت می کنیم و باید بروی زندان. این رفتار شوهرم را دیگر نمی توانستم تحمل کنم.
فقر و بیکاری ادامه دارد
اختلاف نظرهای ما خیلی بیشترشد.ادامه زندگی با این شرایط خیلی سخت و غیر قابل تحمل شده بود از شوهرم جدا شدم.من ماندم با دو بچه هفت و هشت ساله و زندگی که از هم پاشیده بود. احساس می کردم دنیا دیگر تمام شده و به آخر خط رسیدم.دوباره باید از صفر شروع می کردم.در طی چند سالی که بدهی های شوهرم را پرداخت می کردم هیچ پولی برای خودم باقی نمانده بود.شب های زیادی با شکم گرسنه سر روی بالش می گذاشتیم.هیچوقت یادم نمی رود یک روز با خواهرم رفتیم چهارشنبه بازار خواهرم کلی خوردنی خریده بود ولی من توان خرید نداشتم.همش در دلم خدا خدا می کردم بچه هایم خرید های خواهرم را نبینند مبادا دلشان بخواهد من هم بخرم و من نمی توانستم. دوباره مجبور شدم به کارگاه ها و تولیدی ها بروم.این بار دست دخترم زهرای هفت ساله را گرفته و از صبح از این خیابان به آن خیابان از این تولیدی به آن تولیدی می رفتم.معمولا تولیدی های پوشاک در داخل ساختمان های قدیمی و راهروهای تو در تو و کم عرض و کمی تاریک بودند. می گفتم می خواهم کار کنم خیلی از صاحب مغازه ها می گفتند کار نداریم، بعضی ها هم می گفتند کار داریم به شرطی که اینجا در مغازه کار کنی.می گفتم بچه کوچک دارم نمی توانم در خانه بگذارم و بیایم. کارها را ببرم خانه بدوزم بیاورم ولی قبول نمی کردند. گاهی وقت ها نگاه کردنشان اذیتم می کرد.یادم است بعد از اینکه چند هفته دنبال کار گشتم و نتیجه ای نگرفتم با وجود اینکه نمی خواستم دخترم زهرا ناراحتیم را ببیند ولی انقدر بغض کرده بودم که بی اختیار روی پله های بازار ۲۹ بهمن تبریز نشستم و مثل مادرمرده ها گریه کردم.
لبخند خدا
با تعریف کردن آن روزها چشم هایش به اشک می نشیند، نگاهش را از نگاهم می گیرد.مدام پلک می زند تا قطره اشکی نیافتد.برای اینکه تغییری در حالمان ایجاد شود پیشنهاد می کنم به سالن دوخت و دوز برویم.به طبقه پایین می رویم. اینجا خانم ها در سالنی پشت چرخ های خیاطی نشسته و تند تند شلوارک مردانه می دوزند.خانم ها خوشامد می گویند. یکی از آنها پارچه هایی که وسط سالن ریخته جا به جا می کند.خانم دیگری تا متوجه می شود مهمان دارند با یک سینی چای به سالن برمی گردد.اجازه می خواهم عکس بگیرم و آنها برای عکاسی پایه اند. حتی یکی از آنها می گوید اگر نور چراغ اذیت می کند خاموش کنم تا عکس خوبی بگیرید.خانم امیری به خانم ها خسته نباشید می گوید و پشت یکی از چرخ ها می نشیند.پارچه هایی که از روی الگو برش زده شده اند را بر می دارد و شروع به دوختنمی کند.خانمی وارد سالن شده و او را ” خانم جون” صدا کرده و می گوید” بسته بندی های امروز تمام شده می توانم بروم”. با همدیگر خداحافظی می کنند.از شنیدن عبارت” خانم جون ” تعجبمی کنم. خانم امیری که متوجه تعجبم شده است می گوید اینجا خانم ها به من لطف دارند و خیلی صمیمانه ما اینجا یک خانواده ایم.خُب خانم جون من حاضرم ادامه داستان زندگی شما رو بشنوم. همان طور که پشت میز نشسته و پارچه های برش خورده را می دوزد ادامه می دهد” به خودم و آینده بچه ها فکر می کردم. بچه هایم گرسنه بودند باید هر طور شده کار پیدا می کردم. اینجا بود که خدا به رویم لبخند زد و به دلم انداخت به صاحب کاری که چندین سال قبل با او کار می کردم زنگ بزنم. سریع به خانه آمدم با سختی زیاد شماره تلفنش را پیدا کرده و زنگ زدم.
کارفرما گفت کارت عالیه
گفتم آقای سوداگر من مدتی هست بیکار شدم و زندگی خیلی سختی دارم آیا در کارگاه شما می توانم کار کنم.هرکاری باشد انجام می دهم او هم گفت بله بیا صحبت کنیم. به کارگاه آقای سوداگر رفتم و پارچه های برش زده گرفتم آوردم خانه کار کردم..دو، سه سال به همین روش در خانه کار کردم.از ساعت ۶ صبح تا ۱۲ شب کار می کردم تا کمی زندگیم سروسامان بگیرد.ساعات زیاد کردن این بار به درس و مشق بچه هایم لطمه زد. خانم معلم دخترم یک روز مرا به مدرسه دعوت کرد و گفت درس دخترت خیلی افت کرده با اینکه دوستان همسن دخترت جمله بندی کرده و می خوانند ولی دختر تو هنوز الفبا را خوب یاد نگرفته است.فهمیدن این موضوع که چقدر دخترم از درس و مشق عقب افتاده مرا به شدت ناراحت کرد. برای جبران عقب ماندگی درسی دخترم تصمیم گرفتم یک نفر همکار پیش خود بیاورم تا دوتایی باهم کار کنیم تا من کمی به درس و مشق بچه هایم برسم.من و دوستم فریبا هر روز ۸۰۰ عدد ساق پا از جنس پشم شتری می دوختیم و به کارفرما تحویل می دادیم. آقای سوداگر در کارگاه خودش چند نفر کارگر داشت وقتی دید ما دونفری روزانه ۸۰۰ عدد و به عبارتی ۴۰۰ جفت ساق پا می دوزیم ولی کارگرها در کارگاه با تعداد زیاد روزانه ۲۰۰ جفت می دوزند تصمیم گرفت نوع کار کارگاهش را تغییر دهد.یک روز به من گفت می خواهم نوع کار کارگاهم را عوض کنم شما می توانی آن را اداره کنی؟ من هم گفتم بله چرا نمی توانم.تاکید کرد می خواهم کار کارگاه را به دوخت شلوار و شلوارک مردانه عوض کنم. باید حواست باشد الگوی جلو و پشت شلوارک باهم فرق می کند می توانی بر عهده بگیری؟ گفتم کار اصلی من خیاطی است اگر می خواهید یک نمونه برایتان بدوزم و بیاورم. نمونه که برایش بردم خیلی پسندید و گفت کارت عالیه.
کارگاه رونق می گیرد
آقای سوداگر وقتی کار را پسندید ۱۱ طاقه پارچه برایم آورد. این اولین سفارشی بود که به طور عمده خدا برایم جور کرد.برای دوختن ۱۱طاقه پارچه باید یک مغازه به عنوان کارگاه اجاره می کردم ولی هزینه اجاره خانه و کارگاه در تبریز زیاد بود.نمی توانستم هزینه آن را پرداخت کنم. خواهرم گفت در سردرود هزینه اجاره ها کمتر است بیا اینجا کارگاه اجاره کن.پیشنهادش معقول بود آمدم سردرود و این کارگاه را اجاره کردم.در تمام این سال هایی که در خانه یا کارگاه تولیدی کار کرده بودم چرخ خیاطی، زیگزال دوز، میان دوز و راسته دوز خریده بودم. یک سال با این چرخ ها کار کردم.چرخ ها عمرشان را کرده و فرسوده شده بودند، در این کارگاه به نیروی کار بیشتری نیاز داشتم تا سفارش هایی که گرفته بودم هرچه زودتر دوخته شود.کم کم چند نفر از خانم هایی که سرپرست خانواده بودند برای کار به کارگاه آمدند و مشغول به کار شدند.با زیاد شدن سفارش ها تعداد خانم ها هم افزایش پیدا کرد.
واسطه خدا برای روزی رساندن به ۲۵ بانوی سرپرست خانوار
حالا زیرچشمی خانم ها را می شمارم تعدادشان به ۱۸ ، ۱۹ نفر می رسد. برای دانستن آمار دقیق می پرسم تعداد خانم ها چند نفر است؟ تعداد خانم هایی که در سه سالن برشکاری، دوخت و دوز و اتوکاری و بسته بندی کارمی کنند به ۲۵ نفر می رسد.پنج نفر از این خانم ها به علت داشتن فرزند کوچک یا بیمار در خانه کار می کنند ولی بقیه حضوری در کارگاه کار می کنند
اولین دستمزدی که به همکارتان دادید چه حسی داشتید؟اولین خانمی که برای کارکردن آمد فریبا خانم بود.من به سختی و تحمل هزاران مشکل و مصیبت دوباره سرپا ایستاده بودم از اینکه می توانستم باعث کسب روزی یک نفر دیگر باشم خوشحالی خاصی داشتم.او از خوشحالی چشم هایش هم می خندید. سال ۱۳۹۱ یا ۹۲ بود فکر کنم دستمزد او ۲۰۰ هزارتومان بود.فقط می گفتم خدایا هیچ چیزی برای خودم هم نمانده باشد مهم نیست فقط دستمزد او را بتوانم پرداخت کنم فعلا کافیست.از اینکه لطف خدا شامل حالم شده و چند نفر می توانند از این کارگاه روزی حلال کسب کنند خوشحال بودم.
در به در به دنبال وام برای تجهیزکارگاه
چرخ های کارکرده و فرسوده بازدهی کارگاه را کمتر کرده بود خانم امیری در به در دنبال گرفتن وام بود که بتواند با آن چرخ خیاطی جدید بخرد.” دوستم خانم همدانی گفت می توانی بروی از کمیته امداد وام بگیری و با خرید چرخ های جدید کارت را توسعه دهی. صبح اول وقت در تبریز به کمیته امداد رفتم و موضوع را مطرح کردم.مسئولان کمیته امداد گفتند اول باید از کارگاه شما بازدید کنیم و دوم اینکه تعدادی از مددجویان کمیته امداد در کارگاه شما مشغول به کار شوند.پیشنهاد آنها را قبول کردم. بعد از اینکه از کارگاه بازدید کردند سال ۱۳۹۹ مبلغ ۵۰ میلیون تومان، سال ۱۴۰۰ هم مبلغ ۵۰ میلیون تومان از کمیته امداد و سال ۱۴۰۱ مبلغ ۱۹۰ میلیون تومان از صندوق کارآفرینی وام گرفتم که کمیته امداد معرفی کرده بود.با گرفتن وام چرخ های جدید گرفتم و مشکل تجهیز کارگاه و فرسودگی چرخ های خیاطی برطرف شد.
خانم امیری پیشنهاد می کند به سالن اتوکشی و بسته بندی برویم. در این سالن خانم صفیه مغنی زاده مشغول اتوکشیدن به شلوارک ها است تا وارد سالنمی شویم او هم با لب خندان می گوید خانم جون ببین اتوکشیدنم را می پسندی؟ خانم امیری هم می گوید اگر اتوکردنت مورد تایید نبود که الان اینجا نبودی. حالا سه نفری می خندیم.در سالن اتوکاری دو نفر مشغول اتوکشیدن شلوارک ها و یک خانم هم شلوارک ها را بسته بندی کرده و مرتب روی هم می چیند.چند دقیقه ای اینجا می نشینیم و خانم امیری حرف هایش را ادامه می دهد”ما اینجا هر روز چهار طاقه پارچه ۱۰۰ متری برش زده و می دوزیم.یعنی روزانه ۴۰۰ عدد شلوار یا شلوارک مردانه تولیدمی شود.۱۰ عدد چرخ، دو عدد قیچی برش، دو عدد اتو داریم. تقریبا تجهیزات ما برای تولید ۴۰۰ عدد شلوارک جوابگو است. ولی اگر مسئولان کمیته امداد دوباره با درخواست وام من موافقت کنند می توان با خرید تجهیزات جدید تعداد بیشتری از بانوان سرپرست خانوار اینجا مشغول به کار شوند.اگر من سرمایه در گردش داشته باشم می توانم پارچه را خودم بخرم در این صورت سود بیشتری برای کارگاه می ماند و می توان دستمزد بیشتری برای خانم هایی که اینجا کار می کنند در نظر گرفت.
سرپرستی ۲ کودک شکرانه روزهای خوب
حالا خانم امیری دلش به گرمای محبت خانم هایی که اینجا مشغول به کار هستند گرم است و از اینکه واسطه خدا برای کسب روزی حلال ۲۵ بانوی سرپرست خانوار است از ته دل خدا را شکر می کند و مدام ذکر لبهایش الحمدلله است.او به شکرانه روزهای خوبی که حالا دارد سرپرستی دو کودک تحت پوشش کمیته امداد را بر عهده گرفته و می گوید این بچه ها هیچ فرقی با بچه های خودم ندارند.
true
true
false
true
